Nieleczone wady zgryzu z czasem mogą się pogłębiać i przyczyniać się do problemów w wykonywaniu codziennych czynności, takich jak mówienie czy przegryzanie i przeżuwanie pokarmów. Najlepiej jest więc leczyć je u dzieci. Jedną z wad zgryzu jest przodozgryz. Jakie są jego objawy i przyczyny? W jaki sposób możemy wyleczyć przodozgryz?

Przodozgryz u dziecka – co to takiego?

Przodozgryz opisuje doprzednią relację dolnego łuku do górnego. Obraz twarzy zależy od udziału zębów i budowy szczęk. W opisie klinicznym rozróżnia się m.in.:

  • przodozgryz rzekomy – występuje wówczas, gdy doszło do zahamowania doprzedniego wzrostu szczęki, przez co możemy odnieść wrażenie, iż prawidłowy łuk dolny jest wysunięty
  • przodozgryz częściowy – mamy z nim do czynienia wtedy, gdy wysunięta jest tylko przednia część łuku
  • przodozgryz całkowity – mówimy o nim, gdy cały łuk dolny wysunięty jest względem górnego.

Wczesna ocena umożliwia wybór właściwego momentu leczenia. Nie każde dziecko powinno zaczynać identyczną terapię między 5. a 10. rokiem życia, a wynik zależy również od dalszego wzrostu.

Przodozgryz u dziecka – przyczyny

Przyczyny mogą być zębowe, szkieletowe lub czynnościowe. Wywiad rodzinny jest istotny, ale nie pozwala przewidzieć wszystkiego. Nie należy uznawać przerostu migdałków za najczęstszą przyczynę każdego przodozgryzu.

Nie zmieniaj zasad bezpiecznego snu niemowlęcia w celu zapobiegania wadzie zgryzu. Ewentualne zaburzenia oddychania i utrwalone nawyki wymagają osobnej oceny.

Przodozgryz u dziecka – objawy

Przodozgryz może objawiać się w następujący sposób:

  • widoczną zmianą rysów twarzy
  • wydłużeniem dolnego odcinka twarzy
  • wysunięciem do przodu wargi dolnej i brody
  • wysunięciem do przodu dolnego łuku zębowego
  • przerwą między siekaczami w łuku górnym i dolnym
  • pojawiającymi się dolegliwościami bólowymi w obszarze żuchwy i stawu skroniowo-żuchwowego.

objawy przodozgryz

Przodozgryz u dziecka – leczenie

Potrzebę i termin leczenia ustala ortodonta po badaniu. Nie każda relacja przednia ma ten sam mechanizm.

Leczenie może obejmować różne aparaty i etapy. Nie rozpoczyna się go rutynowo od szlifowania zębów ani usuwania zawiązków ósemek w celu zapobiegania nawrotowi.

U dorosłych dobór leczenia zależy od nasilenia części zębowej i szkieletowej wady. W wybranych przypadkach rozważa się połączenie ortodoncji i chirurgii.

Ćwiczenia dobiera specjalista do rozpoznanej funkcji. Nie wykonuj na własną rękę maksymalnego wysuwania żuchwy jako sposobu jej „cofnięcia”.

Źródła: AAPD — rozwój uzębienia i zgryzu.